Carbagerun – Dag 3

geplaatst in: Carbagerun 2019 | 1

Deze dag begon iets anders dan een “normale” dag bij een Carbagerun. Inmiddels rijdt het team “#Geen naam” al sinds maandag met een kapotte steekas rechtsvoor. De eerste dag van de run hebben we s’avonds hier al even naar gekeken. Gisteren is dit echter langzaamaan erger geworden, tot het punt, dat er echt actie ondernomen diende te worden. Martijn had gisteren al even contact gehad met de Volvo garage in Sundsvall. Deze waren bereid om op tijd te kijken. Na het ontbijt splitste de Volvo’s dan ook op. We gingen samen met de “Stoethaspels” naar de startlocatie om de nieuwe routes op te halen en “#Geen naam” ging alvast naar de Volvo garage. Onder het motto “Leave no man behind” gingen we vervolgens ook naar de Volvo garage in de hoop dat probleem spoedig opgelost kon worden.



Eenmaal aangekomen bij de garage hebben we de auto geparkeerd en zijn we een kijkje gaan nemen bij de auto van Martijn en Florine. Het was mooi om te zien dat een van onze runners tussen alle nieuwe en moderne Volvo’s stond. Een van de medewerkers was enthiousast en wist ons zelfs te vertellen dat er iets over de Carbagerun in de lokale krant stond. Na wat gezellig ouwehoeren en het uitwisselen van zweedse websites en nederlandse blogjes was het inmiddels wel duidelijk geworden dat het onderdeel niet op voorraad was. Misschien 80 km noordelijker langs de route. Na wat wikken en wegen was het e.v.t. ook wel mogelijk om een onderdeel bij Biltema op te halen. De mannen van Volvo garage wilden dit dan wel vervangen. Dit moest dan wel even aan de overkant bij de Quickservice gebeuren. De auto werd naar buiten gereden en Robert en ik (Virgil) gingen in de Volvo 850 op pad naar de Biltema om het benodigde onderdeel te halen. Aangezien Ruud en Mario ook de Biltema wel eens wilden zien volgden zij ons op de voet.


Onderweg samen met Robert merkte we op dat we een soort van Deja Vu hadden. Wederom zaten we samen in de auto om een onderdeel voor een Volvo V70 te halen. Ditmaal was het echter niet voor de auto van de Digiboys. Vorig jaar hadden we namelijk zelf problemen met de Dynamo, misschien vragen al die lampjes op de auto toch wel te veel stroom. Eenmaal aangekomen hebben we het benodigde onderdeel snel opgehaald en was er kort nog even tijd om rond te kijken om vervolgens snel weer terug te gaan naar de Volvo garage.


Eenmaal bij de Volvo garage terug was er voldoende tijd om de lampjes schoon te maken van de auto en de nieuwe gekochte lampen te verwisselen met de huidige koplampen. Die hadden we namelijk meegenomen bij de Biltema. De oude lampen hadden hun beste tijd wel gehad. In de tussentijd hebben de “Stoethaspels” de banden met spikes op de auto gemonteerd.


Even later kwam het verlossende woord. Het onderdeel is niet de juiste. Een korte rit heen en terug naar de Biltema om het onderdeel te wisselen was het gevolg. Ook dit onderdeel bleek niet de juiste te zijn. Dan nog maar een keer op pad. Ditmaal met het oude onderdeel. Vlak voor lunchtijd kwamen de mannen terug. Het bleek een steekas te zijn voor een Saab. Wat er met de Volvo is gebeurd voordat deze eigendom is geworden van “#Geen naam” blijft een raadsel. Maar de mannen van de Volvo garage hebben uiteindelijk de reparatie keurig voor elkaar gekregen. Ondertussen tikte de tijd rustig door en was het toch ook wel tijd om een hapje te eten. We hebben wat proviand uit de auto’s weten te verzamelen en op de parkeerplaats bij de Volvo dealer de lunch genuttigd.


Eindelijk konden we op pad. Rond twee uur zijn we begonnen aan de route van de Carbagerun. Rechtstreeks naar de eindlocatie is ook maar saai. Het wachten had zijn tol geeist, maar uiteindelijk wist het mooie landschap de stemming weer een stuk te verbeteren. Rond vijf uur kwamen we op een punt aan waar een keuze gemaakt moet worden. De route volgen, of via wat hoofdwegen richting de eindlocatie. Er werd bij een t-splitsing wat overleg gevoerd.


Er werd uiteindelijk gekozen voor een route via wat primaire wegen. Desondanks was het genieten geblazen. Bij het vallen van de avond was de omgeving zo goed als niet meer te zien. De wegen waren daarentegen leuk om te rijden. Op een gegeven moment rijden we over een sneeuwweg achter een vrachtwagen met een gangetje of 90. We dachten dat we stevig doorreden, er kwam echter een vrachtwagen achterop rijden die ons bijhaalde. Het was nog even spannend met de benzine. De auto’s waren dorstig, maar de verlaten onbemande tankstations waren niet gunstig gezind voor de nederlandse bankpassen en creditcards. Uiteindelijk konden we bij het derde tankstation terecht wat we vonden.


Het laatste stuk van de route ging over de snelweg naar de eindbestemming. Op de snelweg was het noorderlicht te zien. Dit was circa 30 km voor de finish. De lucht was niet super helder, maar het was te zien. Eenmaal aangekomen bij het hotel rond half 12 hebben we snel ingecheckt. We wilden graag het noorderlict even goed zien. Aangezien het in de stad Lulea lastig te zien was, besloten we c.a. 20 minuten de stad uit te rijden naar het noord-westen. We parkeerde de auto iets van de snelweg af op een verlaten weggetje en besloten even rustig te kijken. Ons geduld werd beloond. Het was wisselend bewolkt, maar bij vlagen was het prima te zien. We besloten de auto nog even op de foto te zetten met het noorderlicht. Vlak na het verzetten van de auto stopte de camera er echter mee. De accu was leeg…. Gelukkig had ik de reserve accu uit mijn tas gehaald en meegenomen. Zie hier het resultaat.



Groetjes Ruud, Mario en Virgil

  1. Frans Geerlings

    Geduld is een mooie en goede zaak.
    Om alles in het echt mee te maken (hebben wij ook mogen ervaren toen in 2016) is een unieke ervaring en gevoel.
    Heerlijk .
    Nou tot de volgende blog.
    Happy Valentijn trouwens nog.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *