The Barrel Challenge – The End

geplaatst in: Barrel Challenge 2019 | 1

…We gaan eigenlijk even helemaal nergens heen. We kunnen een ochtendje “uitslapen” . De boot zal ons vanuit Bergen naar Hirtshals, Denemarken verschepen en het geval wil dat we uiterlijk 12:30 moeten inchecken. Dat we ons laatste hotel hebben geboekt in Bryggen, het oudste deel van Bergen, geeft ons na het ontbijt de mogelijkheid om eens even goed de benen te strekken. We bezoeken wat winkeltjes, op zoek naar een betaalbare Noorse Mart Smeets trui, maar die krengen zijn nog verrekte duur.

Wanneer we hebben uitgecheckt, rijden we de Ferry al tegemoet en we treffen bij de haven een inmiddels “normale” situatie aan. Alle nog rijdende barrels staan rokend, ronkend, toeterend, zwaaiend in een grote bonte stoet verzameld en het wekt een grote lading enthousiasme bij het personeel. Zeker onze kerstboom doet het bij het inchecken goed; ”So It`s Christmas on board?!”

Nadat we onze cabin hebben gevonden, beginnen we aan een lange boottocht van maar liefst 18 uur. Het is even wennen dat we niet zelf sturen en dat levert een moment op van terugkijken op dat wat is geweest. Het is opvallend dat je in het moordende tempo van de afgelopen week, wel met drie andere barrels en in totaal twaalf man bent opgetrokken, maar dat je eigenlijk weinig momenten hebt gehad om met elkaar te babbelen over wat je nog meer doet dan kilometers maken.

Terwijl de Ferry ons tussen de Fjorden door loodst, ontstaan eigenlijk de eerste echte gesprekken pas. Onder het genot van koffie, zelf meegenomen chips, frisdrank en koekjes wordt er gekaart, gekletst en terug en vooruit gekeken. Ah en er wordt met smart gewacht op iets wat uiteindelijk nooit een eindfeest zou worden. Het ceremoniële gedeelte van de grote trip was zo nietszeggend, dat we ons tijdens de eetsessies van onze karavaan terug trekken in de cabin. We hebben zelf namelijk pas om 21:15 onze eetsessie en het eten uit iemand anders mond te gaan zitten kijken, is voor niemand leuk.

 

 

In de cabin krijgen we niet alleen even de tijd om de vermoeidheid wat ruimte te geven, maar ook om nog even aan de blogjes te werken. En dan begint dat grote terugblikken dan echt. Om en om halen we belevenissen op, die al voelen als een lange tijd terug, terwijl we krap een week verder zijn. Zo kunnen we nog best een berg stukjes schrijven over wat we nog niet hebben gedeeld met onze trouwe volgers. Dat gaan we natuurlijk niet doen, maar het is bij het schrijven van ons blog, dat voelt als een dagboek, wel een goed moment om onze lezers te bedanken voor de enthousiaste reacties op ons Barreldagboek. Dus lezers: Bedankt!!

Zie je, we zijn aan het afronden terwijl we echt nog wel wat kilometers voor de boeg hebben. Dus laten we even terug gaan naar de cabin. Tijdens het gesprek over onze ervaringen, stuiten we op het programma Ice Road Truckers… Je voelt hem misschien al een beetje aankomen, maar tijdens de aflevering hebben de twee, inmiddels overmoedig geraakte chauffeurs, op alles commentaar. Gevoed door meligheid, zitten de twee nog net niet naar de tv te schreeuwen. We roepen de one-liners die we de afgelopen week meer dan eens met de karavaan hebben uitgesproken. ”Gang houden”, ” Vaak ben je te bang”, ”Gas, Gas, Gas”, ” Hier heb je helemaal geen sneeuwkettingen voor nodig”. Het is zomaar een greep uit onze bak met ‘ beste stuurlui staan aan wal-kreten’ . Wanneer het programma is geëindigd, concluderen we tevreden dat een truck niets anders is dan een grote auto, en dat wij al die programmasituaties ook wel tot een goed einde hadden gebracht. We moesten maar eens aan onze vaders vragen of we er niet iets te makkelijk over denken.

Als we rond een uur of negen aan het diner gaan, spreken we wat met andere barrelrijders, die net als wij aparte verhalen hebben, maar stiekem vinden we onze eigen verhalen natuurlijk het leukst. Een paar biertjes verder, besluiten we nog even een softijsje mee te pakken. Wanneer Ruud de sprinkles voor op het ijs ontdekt, bedekt hij grinnikend niet alleen het ijsje, maar ook de vloer. We hebben gladdere ondergronden meegemaakt, dus dit zullen wij en de andere bestuurders dan ook wel overleven. De meligheid, maar zeker ook de vermoeidheid beginnen hun tol te eisen. Heel even overwegen we nog om in de bar, waar de organisatie ons een ‘ heuse’ medaille overhandigde, te kijken of er nog karavaangenoten rondhangen, maar eigenlijk is de gedachte aan ons ontbijtmoment om 6:30 voldoende om het voor gezien te houden.

 

Eenmaal in de cabin babbelen we nog wat over hoe de Volvo zich staande heeft gehouden. Het voelt alsof we al thuis zijn, en dat er helemaal niets mis ging met onze vierwieler, maar niets is natuurlijk minder waar. We hebben een stuk uitlaat verloren, er zwerven stukjes glas van ons achterlichtje, de stuurbekrachtigingspomp is op sterven na dood, er zit een deuk in de achterklep. Als klap op de vuurpijl ligt er op de plaats van het kusje van de Subaru van de Linkerbaners nog een O te wachten op een gelukkige vinder. We gaan hierdoor inmiddels dan ook door het leven als de ‘Volv’. Maar verder klopt het wel, de Volvo heeft zich knap staande gehouden. Waar een normaal mens een specifieke inhaalactie niet zou hebben gedaan, vertrouwde Ruud genoeg op deze “slee”, dat hij het er zonder blikken of blozen op waagde. En waar Virgil al schuivend en stuiterend de Volv op de weg probeerde te houden, met behulp van een stukje sneeuwberm, de auto bewees zijn betrouwbaarheid. Misschien moeten we het dan ook maar eens over Zweedse degelijkheid gaan hebben, in plaats van dat merk van onze Oosterburen.

Die Oosterburen gaan we na een woelig nachtje, de Ferry moest richting Denemarken heftig deinend een storm doorstaan, op onze slotdag ook nog even van een bezoekje voorzien. Na het ontbijt gaan we optimistisch op weg naar de laatste rit van deze lange trip. Tijdens een rit van op papier iets minder dan negen uur, inmiddels al geen uitdaging meer, zal onze Volv ons zonder problemen thuis gaan brengen. Dat staat vast. Wanneer we van de boot rijden, en de kerstboom weer uitgeklapt wordt (we willen hem echt graag heel thuis krijgen) bevinden we ons meteen in een natte, sneeuwerige situatie. Het is in Denemarken niet bepaald heel anders dan in Noorwegen, maar als Virgil na een uurtje of anderhalf stopt, slaat de schrik ineens toe. Een van de heren van de Ford Explorer vraagt ”hoort dat zo?”, terwijl Ruud over het dashboard wat vreemd naar een rokende motorkap kijkt. We concluderen dat het niet normaal is en wanneer we de motorkap open hebben, doet iedereen zijn best om het probleem te vinden.

De oplossing is de zekering van een ven er uit halen, met als gevolg dat het motorblok geen koeling meer krijgt. De Volv moet dus uit wanneer we stil staan. We moeten alleen wel nog even ruim zeven uur rijden , denkt Ruud, terwijl hij licht bezorgd de auto start. We zijn nog geen drie minuten op de snelweg als we in een file komen te rijden, als dat maar goed gaat. Toch verdwijnt de zorg als sneeuw voor de zon. We hebben inmiddels ruim 4000 km afgelegd, in moeilijkere situaties dan deze en als we daar uit konden komen, dan gaan we dit ook voor elkaar krijgen… ”Vaak ben je te bang”.

Het lijkt goed te gaan komen en dat moet ook, want over een paar weken moet de Volv weer in orde zijn om deze tocht nog eens, met een ander reisgezelschap, in tegengestelde richting te rijden. Wanneer Ruud dit afsluitende blogje zit te schrijven hebben we nog zo`n anderhalf uur voor de boeg en is Virgil is bezig aan zijn laatste kilometers van deze Barrel Challenge. Inmiddels heeft de karavaan zich uitgesplitst, ieder op weg naar zijn eigen plekje. Terug naar vertrouwde omgeving, maar wel met een rugzak vol met verhalen en belevenissen.

Onze rugzak zit in ieder geval barstens vol, dat blijkt wel uit de steeds langer wordende blogjes. Ze zijn niet eens toereikend genoeg om de duizenden kilometers, meer dan 200 uren, tientallen tankbeurten, het ontelbaar aantal gepasseerde auto`s en de duizenden gedachten te kunnen vangen. En dan hebben we nog niet eens over het delen van de linkerbaan met de “ Linkerbaners”, de bewondering voor de Ford Explorer, de escapades van de Audi “Mayday”, natuurlijk de bijbehorende bestuurders, de slechte moppen, maar ook de grijsgedraaide favoriete plaat van de rit (Lady Gaga`s The Fame Monster…). Vanaf het moment dat we van Travemunde naar Trelleborg werden verscheept, draaide de wereld om ons, Scandinavië was even van ons en de mensen speelden een rol in de film waarin we zelf de hoofdrollen hadden weten te bemachtigen. Met die gedachten concludeerden we de afgelopen dagen dat dit blog niet alleen een mooie manier was om onze creativiteit te bundelen en onze lezers mee te laten genieten van onze film. Ons blog werd ons eigen, unieke “ Barrel Challenge Boek” en hopelijk volgen er nog meer boeken, want zeg nou zelf, dit leest wel erg lekker weg, toch?

  1. Willem van Oosterhout

    Heb genoten mannen !! Was leuk om alles te volgen. Toppertjessss

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *