The Barrel Challenge – Dag 7

geplaatst in: Barrel Challenge 2019 | 1

Als we op dag zes ons hotel hebben bereikt, is het al dik na tienen. Uitgeteld bereiken Virgil en Ruud hun hotelkamer. Het eten is er bij ingeschoten. De gasten van de Ford Explorer zitten in hetzelfde hotel als wij en ze hebben de broodjestent bij het tankstation nog even gekaapt om toch iets van voedsel binnen te krijgen. Als we aanschuiven worden de plannen voor dag zeven uitgerold. Een tocht van meer dan tien uur zal ons door hele toffe gebieden in de bergen van Noorwegen brengen. Terug op de hotelkamer horen we dat we al om acht uur paraat moeten staan….Ruud zucht wat en denkt aan de volgende korte nacht die er bij komt, maar nog voordat die gedachten de overhand krijgen, zegt hij resoluut “Fuck It, we gaan dit gewoon doen”. Als je er dan toch bent moet je niet gaan zeuren over een beetje nachtrust, of wel?

Die ochtend treffen we de reisgenoten bij het ontbijt en alle voortekenen voorspellen een mooie tocht van Hamar naar Bergen. De barrels worden nog eens afgetankt en Ruud stapt met frisse zin, wonderbaarlijk voor de zoveelste korte nacht, achter het stuur. Snel blijkt dat het vandaag met de scherpte wel goed zit. Bij de eerste de beste rotonde geeft een veel te grote vrachtauto te laat aan waar hij naar toe gaat, bijna wordt de Volvo de berm in gedrukt, maar met een rem-,glijd-, stuuractie staat de Volvo netjes stil tegen de besneeuwde berg die de berm moet voorstellen. Sterker nog, hij staat niet eens tegen de berm aan… ”Goed gedaan” appen onze vrienden van de Audi “Mayday” , want ” Dat ga je anders wel verliezen dan”.

Wanneer het olijke duo na een tijdje eindelijk weer bij de karavaan aan kan sluiten, is het meteen tijd voor een d-tour. We rijden een besneeuwde bergweg op die zo model had kunnen staan voor een etappe uit een wielerkoers. Van die slingerende weggetjes waarbij de Volvo ontzettend zijn best moet doen om het hoogste punt te halen. Als dat dan lukt, is een geluksgevoel niet te onderdrukken. Maar natuurlijk is er dan ook weer een punt dat je weer gaat afdalen. Dan moet je uitkijken dat je niet door een vangrail schiet. Als je een beeld bij zo`n slingerweggetje hebt, dan kun je je misschien ook voorstellen dat het ook uitdaagt om even glijdend zo`n bochtje te pakken. Hoe leuk ook, we wagen ons er niet aan, maar de heren uit de Audi “Mayday” hebben de hand aan de handrem geplakt zitten en doen een ijzingwekkende poging… Je zou de beelden moeten zien, maar laten we het er op houden dat het net goed gaat. Hoe risicovol ook, het levert wel spectakel op.

Wanneer Virgil achter het stuur kruipt, begint de tocht eigenlijk pas echt. We gaan echt de bergen in en het gebied waar we binnen rijden, heeft nota bene ons eerste tolpoortje. Wat meteen opvalt, hebben we ook op een aantal andere momenten al ervaren, is dat het hier oorverdovend stil is. Het enige geluid wat er klinkt zijn de ronkende barrels en bovendien onze stuurbekrachtigingspomp die tijdens de ritten is gaan huilen en zoemen. Wanneer we op zo`n beetje het mooiste plekje van dit gebied aankomen, worden de barrels naast elkaar gezet voor de ultieme foto…

…Vanaf dat moment zal de dag anders verlopen dan vooraf bedacht. Hoewel dit eigenlijk elke dag wel het geval is, want achter iedere afslag dreigt een nieuw avontuur, ligt het lot dit keer niet in onze handen. Wanneer de auto`s tot in perfectie worden gepositioneerd, zien we ineens een zwart vlekje onder de Ford Explorer. Het vlekje groeit in snel tempo uit naar een vlek en er moet iets geimproviseerd worden om de dichtst bijzijnde garage te halen. Terwijl iedereen zijn steentje probeert bij te dragen, komen er andere barrels voorbij schieten, waarbij er eentje zich enthousiast zwaaiend vergist in de breedte van de weg… Het is een kwestie van seconden voordat de Audi Quatro schuin is weggezakt in iets wat bij zomerse omstedigheden een slootje heet. De Ford Explorer staat er wat treurig bij, nu hij geen sleepactie kan ondernemen. Virgil besluit een poging te wagen met de Volvo, aan de kracht van onze trouwe vierwieler ligt het niet, maar de Audi blijft vast zitten. Als ook de Linkerbaners er bij hun poging niet in slagen, biedt uiteindelijk een hippiebarrel uitkomst, terwijl Ruud eindelijk de gewenste nieuwe stok voor de achterklep heeft buit gemaakt.

Als de Ford Explorer, met behulp van de inhoud van verschillende kofferbakken, professorisch gereed is gemaakt (een doos slangklemmen bij je hebben is helemaal nog niet zo gek), gaat de karavaan op zoek naar de eerste garage die ons kan helpen. In een industriegebied vlakbij vinden we een aantal automerken, en uiteindelijk krijgt men de beschikking over een eigen brug. Aangezien de reparatie wel even kan duren, besluiten de andere barrelaars even de Biltema, een groothandel voor auto-onderdelen, binnen te lopen. Als een kind zo blij stuit Ruud op een pakje USB-kerstverlichting. Sinds dag zes pronkt er een kerstboompje op de Volvo en na het aanbrengen van wat hotelattributen, mag de feestverlichting natuurlijk niet ontbreken. Ruud gaat op de parkeerplaats meteen aan de slag terwijl Virgil nog even verder kijkt naar wat hij eigenlijk al dagen wil aanschaffen. Die dekselse Finnen en Zweden rijden namelijk met gigantische lampen op hun auto. En dan kan het niet anders dan dat de grijpgrage handen niet achter kunnen blijven. Als opgedreven door de duivel zelf, schroeft Virgil de gigantische lampen op de Volvo en de mensen op de parkeerplaats hebben geen idee wat ze hier mee aan moeten. Wat een gekken! Dat lezen we overigens ook in de ogen van onze barrelvrienden, de boel wordt gewoon ” on the road” geupgrade. Het levert een berg lol op en bovendien een fraai resultaat, want de kerstboom houdt het onderweg goed uit. Virgil`s nieuwe verstralers overigens ook, want jullie begrijpen natuurlijk wel dat hij niet van half werk houdt.

Dat is maar goed ook, want wanneer we onze weg vervolgen, eigenlijk op een voor onze doen nog een “normale” weg, blijkt die verre van normaal te zijn. Per bocht op de route kruipt de karavaan naar een hoogte die steeds desolater oogt. Hoe je je dat moet voorstellen? Lord Of The Rings, de scene waarin het reisgezelschap over de berg probeert te gaan. Als je dan te lui bent om dat op te zoeken, je ziet door het opstuivende sneeuw geen hand voor ogen en dan komen er dus ook nog gewoon tegenliggers op je af. Geconcentreerd op de achterlichten van onze voorganger, heeft Ruud wederom het geluk, om dit deel te mogen rijden. Ergens op het midden van de route stopt de karavaan om een foto te maken van de volledig ondergesneeuwde omgeving. En als we zeggen ondergesneeuwd, dan hebben we het niet over de gebieden die we tot nu toe hebben gezien, maar dan hebben we het over pakken sneeuw die letterlijk huizenhoog zijn. Zo zien we daar ook nog net twee daken boven de sneeuw uitsteken. Als je hier van de weg raakt, vinden ze je never nooit meer terug…

Als we onze weg weer vervolgen wordt het zicht nog slechter. Terwijl we snel weer tegenliggers op de weg treffen, bereiken ons berichten dat de weg in korte tijd onbegaanbaar zal zijn… Dan schiet er een sneeuwschuiver aan ons voorbij. Je hebt geen idee hoe het zicht dan volledig verdwijnt. Waar Ruud eerst nog kon focussen op de achterlichten van zijn voorganger, is er nu niets meer te zien… Tientallen seconden rijden we puur op gevoel, per ongeluk, de goede kant op. We bereiken het einde van deze barre weg. De adrenaline giert zo hard door Ruud`s lichaam dat hij een aantal krachttermen niet kan onderdrukken… ”Whoohoo” . Het vervolg van onze route naar Bergen is ook een fraai stuk om te rijden. Ruud mag ook nog de afdaling inzetten en dit gaat hard door tunnels en bochtige wegen door de bergen heen.

Met nog een uur te rijden is het tijd om Virgil weer achter het stuur te laten, wanneer blijkt dat er wederom een lek is gevonden bij de Ford Explorer. We staan een aardige tijd stil, terwijl het weer op een uur van Bergen, inmiddels net zo slecht is als eerder op de route. Een geluk bij een ongeluk blijkt ons deel te zijn, als we aankomen in Bergen en we ons hotel niet in kunnen. Krap een uur eerder is er brand ontstaan in ons hotel en we mogen op last van de politie en de massaal uitgerukte brandweer ons melden in het overliggende hotel. Aangezien het eten er wederom bij ingeschoten is, gaan we op zoek naar een goed restaurant waar we in Cafe Ruccola met de neus in de boter vallen, of in de pasta zo u wilt… Even na elven bereiken we dan eindelijk onze welverdiende rust op het beste bed van de route. Dat hebben we maar weer mooi voor elkaar, zo aan het einde van deze imposante tour, en met die gedachten gaat langzaam ons lichtje uit… Waar gaan we morgen eigenlijk heen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *